در هم بریخت همه امال های دل

معنی کسی نکرد عشق را

در پشت دیوار باغچه مان

ما هم قبول کردیم فرار را

تا مرز دور شدن ها

از بست و بند های این زمان

یک در خیال رهبریست

یک در خیال وزیری موفقیست

دیگر به فکر ساخت کارخانه ایی بزرگ

بعضی هم به فکر ریال نقد

مردم کجای این صحنه جا باز کرده اند

تنها غیور بودن مردم در وقت رای دادن است

بعد از اتمام کار

مردم چکار ه اند

گر حرفکی زدند دیوانه بوده اند

غیر این اگر هست  یکی به من گوید

صد خرج می کنیم

وقتی برنده میشویم

چهار صد به جای صد

یک بهر خرج خود  یک هم برای سود

دو هم برای چهار سال بعد

کافی بود

دوستان راسیر از حلوای تنتنان خواهیم نمود

تا راضی شوند از خدمتی که کرده اند

این است حدیث ما

ای وای من

با این حساب ما مرده ایم

قبل از حساب قبل از کتاب

ای وای من

تا بدانی چه می خواهد دل

و چه می گوید

باز هم فاصله پیدا

بین این کوچه و تنهایی ها

هچ کس نیست تا پر کند این فاصله را

و بگوید با دل باغ پر از گل شیدایی هاست

تو ندیدی و نخواهی دیدن این همه شیدایی

تو ندیدی رویش گل ها را

نشنیدی صدای خنده و شادی ها را

در پس چهره یک غنچه گل

که ترا می خواند تا خود آزاد کنی

و دهی گوش به آن زمزمه شیدایی

و برون آیی از خم کوچه بیهوده شدن

و بر آری دستی و بگیری گلی

نرم آهسته به بویی گل را

یا جدا از خم این کوچه بخوانی با خود

چقدر شیدایی یا چه اندازه دلت می خواهد

تا رها از غم و هجران باشی

با نگاهی تازه هم نفس با گل ها  بروی تا فردا

و بگویی با خود که چقدر تنهایی

یا چه اندازه دلت مست و خمار است

در میان باغی پر ز گل های یاس

اسداله پورهاشمی مسجدسلیمان۳/۳/۸۴